با توجه به آیۀ "ثُمَّ كانَ عاقِبَةَ الَّذینَ أساؤُا السُّوای‏ أنْ كَذَّبُوا بِآیاتِ اللهِ وَ كانُوا بِها یسْتَهْزِؤُنَ"[1]، منظور از سوء عاقبت چیست؟

جواب: اصل سوء عاقبت یعنی جدا شدن از دایره‌ی ولایت پیامبر(صلّی‌الله‌علیه‌وآله) و اهل‌بیت(علیهم‌السلام) که در اثر استفاده نکردن درست و کامل از سرمایه‌ی محبت آن‌ها - که به صورت خدادادی در وجود انسان قرار داده شده- عارض می‌شود؛ و حسن عاقبت یعنی وارد شدن در ولایت نورانی آن حضرات(علیهم‌السلام) از طریق بهره‌برداری صحیح از آن سرمایه. اگرچه این سوء عاقبت و حسن عاقبت، ممکن است جلوات گوناگونی داشته باشد.

[1] : سوره روم، آیه 10: سپس سرانجامِ كسانی كه اعمال بد مرتكب شدند، به جایی رسید كه آیات خدا را تكذیب كردند و آن را به سخره گرفتند.